درود بر شما دوست من!
به عنوان مدرس و سوپر وایزر گروه، روشی که به کار می‌برم کاملا تلفیقی است. از آنجا که برای زبان‌آموزان خود کلاس خصوصی می‌گذاریم همه شرایط یک فرد از جمله سن، جنسیت، تحصیلات، هدف از یادگیری زبان، زمانی که در طول روز یا هفته می‌تواند مطالعه کند، تعداد جلسات در هفته و در نهایت کل زمانی که در نظر دارد اهمیت دارد تا زبان‌آموز به نتیجه مطلوب یا مورد نظر برسد. تمام این آیتم‌ها بررسی می‌شود و پس از تعیین سطح، استاد مورد نظر برای او انتخاب می‌شود.
برای اطلاع شما روش‌های مختلفی که در آموزش به کار گرفته می‌شود، به شکل کاملا خلاصه توضیح داده می‌شود:
1- روش صوتی-زبانی (audio-lingual)
به آموزش زبان از طریق خواندن یک دیالوگ یا متن و انجام تمرین های مرتبط با آن روش audio lingual گفته می‌شود. بر اساس این روش، یادگیری یک زبان عبارت است از آشنایی با دستور زبان و تمرین قواعد آن از طریق انواع تمرینات تا زمانی که عادات در زبان جدید شکل بگیرد و گفتار خود به خودی (اتوماتیک) شود.
دانش آموزان از طریق گوش دادن، تقلید و انجام تکالیف کنترل شده، شکل جدیدی از رفتار کلامی را به دست می آورند
موارد ضروری عبارتند از:
الف) یادگیری زبان فرآیند شکل گیری عادت است و عادات خوب با دادن پاسخ های صحیح شکل می گیرد.
ب) از آنجایی که زبان اساساً شفاهی است، فرم گفتاری(Speaking) قبل از شکل نوشتاری(Writing) ارائه می شود.
د) دانش آموزان از طریق تمرین قواعد(Grammar) زبان را استنباط می کنند، بنابراین رویکرد آموزش دستور زبان اساساً استقرایی است (مانند روش مستقیم).
تمرین در کلاس درس
گفت‌وگوها و تمرین‌ها اساس شیوه‌های کلاس‌های شنیداری زبانی را تشکیل می‌دهند. دیالوگ ها زمینه‌ای را برای زبان فراهم می کنند و برای تکرار و به‌خاطر سپردن استفاده می شوند. پس از ارائه دیالوگ، معلم الگوهای دستور زبان خاصی را انتخاب می‌کند که در کانون انواع تمرینات قرار می گیرد.
یک کلاس شنیداری زبان معمولی شامل موارد زیر است:
(1) دانش آموزان به یک دیالوگ گوش می‌دهند و عبارات جملات آن را تکرار می‌کنند.
(2) گفتگو از طریق تغییر کلمات کلیدی یا عبارات خاص با علایق دانش آموزان سازگار می‌شود.
(3) ساختارهای کلیدی خاصی از دیالوگ انتخاب شده و به عنوان پایه‌ای برای تمرین انواع الگوی مختلف استفاده می‌شود.
(4) دانش آموزان به کتاب درسی خود مراجعه می‌کنند و فعالیت های خواندن، نوشتن یا واژگان بعدی بر اساس گفتگو معرفی می‌شوند. با افزایش مهارت، دانش‌آموزان ممکن است ترکیباتی را در مورد موضوعات داده شده بنویسند.
2- آموزش زبان ارتباطی(communicative language teaching)
روش ارتباطی در واقع یک اصطلاح چتر است – یک رویکرد گسترده به جای یک روش تدریس خاص و اکنون به “استاندارد” پذیرفته شده در آموزش زبان انگلیسی تبدیل شده است.
در این روش: بر توانایی انتقال معنای پیام به جای تمرکز بر نکات دستوری تأکید می‌کند.
بنابراین، درک زبان دوم از این نظر ارزیابی می‌شود که زبان آموزان تا چه اندازه توانایی ها و شایستگی های ارتباطی خود را توسعه داده‌اند.
در اصل، استفاده از زبان را به اندازه یادگیری واقعی زبان مهم می‌داند.
روش آموزش زبان ارتباطی دارای ویژگی های مختلفی است که آن را از روش های قبلی متمایز می‌کند:
- درک از طریق تعامل فعال دانش آموز در زبان خارجی
- آموزش با استفاده از متون معتبر انگلیسی
- دانش‌آموزان نه تنها زبان دوم را یاد می‌گیرند، بلکه راهبردهایی برای درک را نیز یاد می‌گیرند
- توجه به تجربیات و موقعیت‌های شخصی فراگیران اهمیت دارد.
- استفاده از زبان جدید در زمینه های تکرار نشده فرصت های یادگیری را در خارج از کلاس ایجاد می‌کند.
3- روش مستقیم(The Direct Method)
در این رویکرد آموزش زبان، تمام آموزش ها در زبان مقصد اتفاق می افتد و زبان آموز را مجبور می کند به آن زبان فکر و صحبت کند. زبان آموز اصلا از زبان مادری خود در کلاس استفاده نمی کند!
در نتیجه، دانش‌آموزان مفاهیم کلیدی گرامر را با تمرین زبان و افزایش مواجهه با آن به کار می‌گیرند.
تکنیک‌های استاندارد کلاس درس برای این رویکرد شامل:
- پرسش و پاسخ
- مکالمه
- خواندن با صدای بلند
- نوشتن
- اصلاح خود دانش‌آموز
4- پاسخ فیزیکی کل(TPR)
روشی از آموزش زبان است که در آن معلم اشیاء زبان را به عنوان دستورالعمل ارائه می دهد و دانش آموزان باید دقیقاً همان چیزی را که معلم به آنها می گوید انجام دهند. بنابراین ممکن است از دانش آموزان خواسته شود که بنشینند، بایستند، به ساعت اشاره کنند یا تا جلوی کلاس راه بروند.
با پیشرفت دانش‌آموزان، چنین دستورالعمل‌هایی از جمله عناصر اضافی برای درک زبان، از جمله قیدها (مثلاً سریع صحبت کردن)، صفت‌ها (مثلاً جامپر قرمز خود را بپوشید) و حروف اضافه (مثلاً جلوی معلم بایستید) جزئیات بیشتری پیدا می‌کنند.
5-رویکرد طبیعی(The Natural approach)
طرفداران این رویکرد آن را به عنوان تشخیص و برجسته کردن تفاوت بین یادگیری و فراگیری زبان توصیف می کنند. برای آنها، یادگیری یک زبان به ساختار، کتاب های درسی، منابع و به خاطر سپردن قواعد گرامر یا فهرست واژگان نیاز دارد. در حالی که فراگیری زبان فقط به معلمان نیاز دارد تا محیطی ایجاد کنند که دانش آموزان را در تکرار، تصحیح و یادآوری زبان مقصد غوطه ور کند.
معلمان که در درجه اول برای استفاده با زبان آموزان مبتدی در نظر گرفته شده اند، بر ورودی جالب و قابل درک (CI) تاکید می کنند و موقعیت های کم اضطراب را ایجاد می کنند. به این ترتیب، درس هایی که با استفاده از رویکرد طبیعی ارائه می شوند، بر درک پیام ها در زبان خارجی تمرکز می کنند و اهمیت کمی برای تصحیح خطا یا یادگیری آگاهانه قواعد دستور زبان دارند.
در هر حال روش کار ما در کلاس‌های خصوصی به شکلی است که به بهترین وجه نیازهای فوری زبان آموزان برآورده می‌شود، به سرعت ما واکنش دانش آموزان به یادگیری خود را بررسی کرده و در مورد آن برنامه‌ریزی می‌کنیم. اگر روشی در مورد فرد خاصی جواب ندهد به هیچ وجه، اصراری برای به کارگیری آن نداریم، حتی اگر به‌روزترین و جذاب‌ترین روش یادگیری زبان دوم باشد. ما برای هر فردی به شکلی کاملا منحصر به فرد برنام‌ریزی می‌کنیم.
تیم ما همیشه تمام توان خود را به کار می‌گیرد که کلاس درس تبدیل به فضایی لذت‌بخش شود تا یادگیری با کیفیت بالا در حداقل زمان اتفاق بیفتد. به اعتقاد‌ما، مدرسی کسی است که تنها از یک روش خاص به شکلی نامفهوم و غیرقابل انعطاف در کلاس‌های خصوصی برای تدریس استفاده کند، معنای واقعی تدریس خصوصی را درک نکرده است.
انتخاب شما از تیم مدرسین مژده میردار افتخار ماست.
🌹🌹🌹
